Polska była wśród krajów, które jako pierwsze uznały niepodległość Ukrainy w dniu 2 grudnia 1991^[10].

Dzisiejszy Lwów to miasto bliźniacze Krakowa. Przed II wojną światową oba miasta były głównymi ośrodkami nauki i kultury w Polsce.

W 2006 roku wraz z rządem Rosji Ukraina zablokowała bez uzasadnienia import polskiego mięsa.

Ważnym historycznym wydarzeniem będzie organizacja na Ukrainie (wraz z Polską) Mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 roku. Będzie to pierwsza tych rozmiarów impreza sportowa zorganizowana we wschodniej części Europy.

Kryzys polityczny na Ukrainie (zwany błękitną rewolucją lub niebieską rewolucją), który miał miejsce w kwietniu 2007 roku.

Kryzys został zapoczątkowany ogłoszeniem przez prezydenta Ukrainy, Wiktora Juszczenkę dekretu rozwiązującego parlament - Radę Najwyższą Ukrainy i ogłaszającego przedterminowe wybory parlamentarne na maj 2007 roku. Prezydent swoją decyzję podjął po konsultacjach politycznych. Stwierdził on, iż partia premiera Wiktora Janukowycza Partia Regionów, tworząca główny trzon koalicji rządowej, łamie ustawę zasadniczą przyciągając do swoich szeregów deputowanych partii socjalistycznej, komunistycznej oraz niezależnych oferują stanowiska polityczne. Wśród polityków, którzy przeszli na stronę premiera Janukowycza jest Anatolij Kinach, były premier, który w rządzie otrzymał stanowisko ministra gospodarki. Partia Janukowycza dąży do posiadania 300 deputowanych, co zapewni koalicji większość konstytucyjną, a co za tym idzie możliwość odrzucenia prezydenckiego weta oraz dymisji prezydenta.

Obwód iwanofrankowski (ukr. Івано-Франківська область) jest jednym z 24 obwodów Ukrainy. Leży w zachodniej części Ukrainy. Stolicą obwodu jest Iwano-Frankowsk.

Obwód iwanofrankowski graniczy z obwodami: zakarpackim na południowym zachodzie, lwowskim na północnym zachodzie, tarnopolskim na północnym wschodzie, czerniowieckim na południowym wschodzie. Na południu na odcinku 50 km graniczy z Rumunią.

Synagoga w Kijowie (ukr. Синагога у Києві, jid. די בראדסקי שול אין קיעוו) - centralna synagoga znajdująca się w Kijowie, stolicy Ukrainy, przy ulicy Szota Rustaweli.

Koncepcja budowy synagogi narodziła się w latach 90. XIX wieku. Wiosną 1897 roku Senat Imperium Rosyjskiego zezwolił kijowskiemu bogaczowi i mecenasowi, właścicielowi wielu cukrowni, Łazarowi Brodskiemu na budowę własnej synagogi na prywatnej działce.

Projekt synagogi zamówiono u inżyniera Georgija Szlejfera, a jej budowę i wykończenie u najlepszej firmie budowlanej w mieście - Lwa Ginzburga. 5 września 1898 roku, w 50. rocznicę urodzin Łazara Brodskiego uroczyście otwarto synagogę. Na uroczystościach byli obecni gubernator Fedir Triepow, prezydent miasta Stepan Solskyj, szef zrzeszenia kupców Mykoła Czokołow i inni.

W 1926 roku na "życzenie szerokich żydowskich mas pracujących" synagogę zamknięto. W budynku wkrótce otwarto klub z kursami politycznymi, punkt wojskowo-sanitarny, szkołę krawiecką. Gospodarze synagogi często się zmieniali, ostatnim był dziecięcy teatr lalkowy.

Budynek przeszedł kilka znaczących przebudów, największą około 1975 roku. Zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Fasada główna została zasłonięta przybudówką-westybulem, wybudowanym pośrodku między dawnymi wejściami. Ozdoby sufitu sali głównej zasłonięto dodatkowym podwieszanym sufitem. Babińce przebudowano na osobne pokoje. Większość ozdób zniszczono.

Dopiero w 1992 roku na podstawie dekretu Prezydenta Ukrainy Leonida Krawczuka o zwrocie związkom religijnym ich dawnych świątyń i miejsc kultu, kijowska gmina żydowska odzyskała synagogę. Teatr lalkowy udało się przenieść dopiero w 1997 roku, dzięki staraniom i naciskom gminy żydowskiej, Wszechukraińskiego Kongresu Żydowskiego i jego przewodniczącego Wadyma Rabynowycza.

14 marca 2000 roku przy udziale licznych gości nastąpiło powtórne uroczyste otwarcie Centralnej Synagogi Kijowa.

 

Zwiedzając ziemię lwowską, koniecznie trzeba odwiedzić Olesko (ukr. Ołeśko). W tej malutkiej miejscowości nad Libercią (dopływ Styru), złożonej z dwóch ulic (Szewczenka i Zamkowej), urodzili się królowie Jan III Sobieski (1629 r.) i Michał Korybut Wiśniowiecki (1639 r.).

Walory obronne tego miejsca były docenione już za czasów ruskich. Pierwszy gród spłonął po najeździe litewskim w 1352 r.

Obaj królowie przyszli na świat w widocznym z daleka zamku (zamok). Twierdza była także miejscem samobójstwa Adama Żółkiewskiego, popełnionego z miłości do Marii Daniłowiczówny. Odbudowana pod koniec XIV w., została ostatecznie zdobyta i przyłączona do Polski przez Władysława Jagiełłę w 1432 r. Nadaniem królewskim, pierwszym właścicielem był Jan z Sienna, po nim zamek znajdował się w rękach najznamienitszych rodów, m.in. Herburtów, Daniłowiczów, Sobieskich i Rzewuskich.

Wspaniałą renesansową rezydencję wzniesiono z zachowaniem starego układu przestrzennego pod koniec XVI w. sumptem wojewody ruskiego Jana Daniłowicza. Zamek założony na planie owalnym, dostosowanym do kształtu wzgórza, składa się z dwóch skrzydeł przedzielonych dziedzińcem. Od południowej strony dziedziniec zamyka mur z galerią, od północy zaś kwadratowa wieża bramowa i przylegający do niej prostokątny budynek zewnętrzny. Na uwagę zasługuje tablica herbowa Jana Daniłowicza z początku XVII w., umieszczona nad bramą od strony zewnętrznej. Na mocy testamentu po Janie Daniłowiczu Olesko przypadło Koniecpolskim. Jan III Sobieski nie szczędził wysiłków, aby stać się właścicielem miejsca swoich narodzin. Po śmierci króla zamieszkała tu wdowa po nim, Maria Kazimiera, która wspaniale odnowiła rezydencję. W 1882 r. obiekt jako pamiątka narodowa został kupiony przez Komitet Opieki nad Zamkiem w Olesku i ofiarowany krajowi. Prace konserwatorskie trwały do II wojny światowej.

Po wojnie budowla uległa zniszczeniu, potem ponownie ją odbudowano w latach 1961–1965, a obecnie urządzono w niej muzeum (tel. 25280; wt.–pt. 10.00– 16.30, sb. i nd. 11.00–16.30, pn. zamkn.; grupy zorganizowane do 16.00), będące filią Lwowskiej Galerii Obrazów. Na ekspozycję, ukazującą sztukę dworską z XVII i XVIII w., składa się wyposażenie rezydencji magnackich i kościołów z zachodniej Ukrainy. Niestety, w zwiedzaniu nie pomagają podpisy.

Brakuje informacji o pochodzeniu zabytków. Do najciekawszych eksponatów należy obraz Martino Altomonte Bitwa pod Wiedniem, namalowany pod bezpośrednie dyktando uczestników bitwy – króla Jana III Sobieskiego i królewicza Jakuba. Obraz wisiał niegdyś w żółkiewskiej farze (dwa inne płótna leżą zwinięte). Ciekawa jest również galeria portretów sarmackich – głównie właścicieli zamków, a także wystawa XVIII- -wiecznej lwowskiej rzeźby barokowej z warsztatu Jana Jerzego Pinsla. U podnóża zamku rozciąga się ogród z kamiennymi rzeźbami lwów, stawem i przepięknym widokiem na zamek.

Do muzeum należy też sąsiedni barokowy kościół św. Józefa i klasztor Kapucynów (monastyr kapucyniw; Zamkowa, naprzeciw zamku) z 1739 r., fundacji wojewody wołyńskiego Józefa Seweryna Rzewuskiego oraz jego żony Antoniny z Potockich. Po I rozbiorze Polski kapucyni opuścili klasztor, który został zamieniony na magazyn i lazaret. W 1823 r. zakonnicy odzyskali część budynków. Po 1945 r. obiekt zamieniono na szkołę rolniczą, a obecnie jego gospodarzem jest Lwowska Galeria Obrazów. W klasztorze, niestety niedostępnym, mieszczą się magazyny dzieł sztuki z kościołów i zbiorów prywatnych z terenu całej zachodniej Ukrainy.

Wyjeżdżając z miasteczka, warto jeszcze zwiedzić otwarty tylko w czasie nabożeństw kościół Trójcy Świętej (Trojićkyj kosteł; Szewczenka 59) z epitafium Jana Daniłowicza z 1618 r. Dziś świątynia należy do autokefalii ukraińskiej.

Ukraina - to kraj rozległych stepów, porośniętych trawą równin, o bardzo urodzajnych glebach, które wykorzystywane są rolniczo ale także do hodowli bydła. W pobliżu zachodniej granicy Ukrainy wznoszą się Karpaty. Główne rzeki Ukrainy to Dniepr i Dniestr, które swoje ujście mają w basenie Morza Czarnego. Przemysł Ukrainy to skupisko położone na kresach wschodnich, gdzie występują duże złoża węgla kamiennego oraz rozwinęło się hutnictwo i przemysł stoczniowo-maszynowy.

W północnej cześć kraju największy obszar zajmują gleby bielicoziemne. W lasach spotyka się szare gleby leśne. Na bagnach wykształciły się gleby bagienne i torfowo-bagienna. Dominującym typem gleb są czarnoziemne zajmujące ok.60% kraju co stanowi blisko 40% światowych zasobów tego typu gleb. Występują one w strefie stepu i lasostepu. W północnej części lasostepu największą powierzchnię zajmują czarnoziemu ubogie w próchnicę (4-5%). Natomiast w południowej jego części rozwinęły się czarnoziemy o zawartości próchnicy 6-6,5%. Niską zawartością próchnicy charakteryzują się także czarnoziemy leżące w północnej części stepu (3-4%). Południową cześć Niziny Czarnomorskiej i Krymu zajęte są przez gleby ciemnokasztanowe. Na Nizinie Zakarpackiej dominującym typem są kwaśne gleby brunatne. W Górach Krymskich zaznacza sie różnica w pokrywie glebowej związana z ekspozycją stoków - stoki północne pokryte są szarymi glebami leśnymi,a południowe czerwonoziemami. Obszary zasolone zajmują na Ukrainie 330 tyś. ha. Najwięcej tego typu gleb występuje w autonomicznej republice Krymu oraz w obwodach: chersońskim, dniepropietrowskim i ługańskim.

Na początku IX w. powstało pierwsze państwo obejmujące częściowo terytorium dzisiejszej Ukrainy – Ruś Kijowska. W 988 książę kijowski Włodzimierz Wielki przyjął chrzest z Bizancjum. W XIII w. większość wschodniej Rusi Kijowskiej znalazła się pod panowaniem Tatarów, zaś ośrodek państwowości został przeniesiony na zachód do Rusi Halicko-Wołyńskiej. W XIV w. zachodnia część dzisiejszego państwa Ukrainy – Grody Czerwieńskie – została zajęta przez Polskę zaś wschodnia – Ruś – przez Wielkie Księstwo Litewskie i później w wyniku unii lubelskiej w 1569 r. przekazana do Korony. W 1596 r. część biskupów Kościoła prawosławnego przyjęła zwierzchnictwo papieża w wyniku unii brzeskiej. W XVII w. doszło do serii powstań kozackich przeciwko Koronie, najpoważniejsze z których, pod przewodnictwem Bohdana Chmielnickiego, zakończyło się odłączeniem od Korony i zajęciem lewobrzeżnej Ukrainy przez Rosję.

W wyniku rozbiorów I Rzeczypospolitej Rosjanie zajęli okolice Kijowa, Podole i Wołyń i prowadzili tam bezwzględną rusyfikację. Austriacy zajęli tzw. Galicję, gdzie stopniowo pozwalali na rozwój ukraińskich organizacji oświatowych, kulturalnych i ekonomicznych. Po pierwszej wojnie światowej, polsko-ukraińskich walkach i wojnie polsko-bolszewickiej, Galicja Wschodnia i Wołyń znalazły się w II Rzeczypospolitej, Ruś Podkarpacka weszła w skład Czechosłowacji, Besarabia i Bukowina – Rumunii, zaś reszta współczesnej Ukrainy została jako jedna z republik radzieckich włączona do ZSRR. W latach 1918-1922 na ziemiach dzisiejszej Ukrainy wybuchło powstanie anarchistów pod wodzą Nestora Machno, stłumione przez Armię Czerwoną.

W 1932 centralnie sterowana polityka ekonomiczna spowodowała na sowieckiej Ukrainie klęskę głodu (wielki głód na Ukrainie), doprowadzając do śmierci znaczną liczbę (jak podają historycy od czterech do dziesięciu milionów) ukraińskich chłopów, zaś stalinowskie czystki wyniszczyły ukraińską, jak i polską inteligencję. W wyniku paktu Ribbentrop-Mołotow we wrześniu 1939 zagarnięte przez Sowietów polskie tereny zostały włączone na dwa lata do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

W czasie II wojny światowej zginęło tutaj ok. siedmiu milionów ludzi różnej narodowości. Część ukraińskich środowisk narodowych kolaborowała wówczas z nazistami. Po wojnie na mocy ustaleń jałtańskich do Ukraińskiej SRS zostały włączone wschodnie ziemie II Rzeczypospolitej, ze Lwowem. Po 1945 r. do Ukraińskiej SRS została włączona też Ruś Zakarpacka (Ukraina Zakarpacka). W 1954 Krym został przeniesiony z Rosyjskiej SRR. Pod koniec lat 50., wskutek odwilży odrodził się ruch niepodległościowy. 26 kwietnia 1986 r. w radzieckiej elektrowni atomowej w Czarnobylu doszło do największej na świecie katastrofy atomowej. I tak niespełna 50-letnia 1991 Ukraina uzyskała niepodległość dzięki rozpadowi ZSRR. Polska była pierwszym krajem^{[potrzebne źródło]}, który uznał niezależność Ukrainy (2 grudnia 1991). Dzisiejszy Lwów to miasto bliźniacze Krakowa. Przed II wojną światową oba miasta były głównymi ośrodkami nauki i kultury w Polsce.

Ukraina (ukr. Україна) – państwo położone w Europie Wschodniej. Graniczy od północy z Białorusią, od zachodu z Polską, Słowacją i Węgrami, od południa z Rumunią i Mołdawią oraz Morzem Czarnym, od wschodu zaś z Rosją. Ukraina uzyskała niepodległość w 1991 po rozpadzie ZSRR.

Ukraina jest członkiem-założycielem ONZ oraz organizacji regionalnych i subregionalnych tj. OBWE, GUAM i Organizacja Państw Morza Czarnego.